Action Mag i nie tylko

Opublikowany tekst rozpoczyna żywot niezależny i potrafi porządnie zaskoczyć autora. Truizm. Każdy, kto produkuje ciągi zdań i wypuszcza je w świat, powinien być więc z automatu gotowy na niespodzianki. Też truizm. A jednak nie tak dawno dałem się własnym tekstom zaskoczyć totalnie i całkowicie – i to tekstom, o których istnieniu powoli zaczynałem zapominać.

Zanim debiutowałem opowiadaniami w prasie fantastycznej, przez nieco ponad rok pisałem do magazynu Action Mag. Waham się, czy użyć zwrotu „magazynu internetowego”, bowiem w tamtych mrocznych czasach – zanim neostrada zawitała pod strzechy, a kraj rozjaśniał unijnymi inwestycjami – dostęp do sieci był mocno ograniczony; choć chyba dało się skądśtam zasysać na modemie kolejne numery, to naturalnym środowiskiem Action Maga była płyta dołączana do CD-Action. A ponieważ pismo to osiągało wówczas obłędny nakład, circa 200 tys. – czytelników było naprawdę sporo. Chyba nigdy później moje pisanie nie trafiało do takiego audytorium, nawet jeśli z marszu założyć, że AM czytał tylko co któryś tam nabywca CD-Action.

Sam Action Mag stanowił swego rodzaju hyde park, nie był sprofilowany. Każdy mógł wysmażyć „arta” o tym, co akurat leżało mu na wątrobie, i heja, do ludzi, o ile nie kaleczył za bardzo polszczyzny i nie etapował postawami zakazanymi w konstytucji. Myślę o tym z rozrzewnieniem, o tych wielopiętrowych polemikach nastolatków spierających się na tematy zasadnicze, lecz mających problem z ustaleniem, kiedy piszemy „tą”, a kiedy „tę”.  Później fruwały maile, nawiązywały się przyjaźnie – piękna sprawa,  piszę to jak najbardziej serio i bez przekąsu. Wirtualna kuźnia światopoglądów, radosna domorosła publicystyka, ogień takiej trochę naiwnej szczerości,  tak dziś wspominam Action Maga.

Ostatnie teksty upubliczniłem tam jakoś na początku ogólniaka, w 2003. Wkrótce potem zacząłem pisać opowiadania, co mi zresztą do dziś zostało, i prawdę mówiąc zacząłem zapominać o dawnych latach, gdy ksywą durną podpisywałem nastoletnie przemyślenia. Aż nagle okazało się, że tamte teksty wcale nie odeszły grzecznie w cień. Gdzieś w odmętach portali społecznościowych namierzył mnie chłopak, który wygrzebawszy stare Action Magi dostrzegł w między innymi mojej pisaninie coś ważnego, coś, co dotyczy go bezpośrednio. Dla mnie to duża sprawa, naprawdę. Kiedy indziej dobry kumpel przy okazji jakiejś rozmowy zdemaskował się jako dawny czytelnik AM, świetnie pamiętający „arty” mojego autorstwa… Niesamowite, naprawdę niesamowite, jak to wszystko ciągle gdzieś egzystuje. I jak potrafi wyskoczyć zza rogu.

Tyle o Action Magu, cześć jego pamięci. Z rzeczy bliższych współczesności – wszyscy chyba zdążyli się wypowiedzieć w elektryzującym fantastyczny półświatek temacie afery Crossgate. Ja tradycyjnie jestem spóźniony, zresztą, co tu można dodać, skoro tak precyzyjnie wyraził to Grabaż:

Bez wielkich kwantyfikatorów, bo przecież są też wydawcy – z własnego doświadczenia powiedziałbym, że większość – z którymi współpraca to czysta przyjemność.  A na przyszłość trzeba słuchać starszych i mądrzejszych. Ot, morał.

Nowy singel Massive Attack kopie po nerkach i jeśli album okaże się w całości tak dobry, to wiem, czego będę słuchał przez najbliższy kwartał. I tym optymistycznym, heja.