niesporczak

Sympatyczne stworzenie przyglądające się nam z fotki to niesporczak. Bydlak rzadko dorasta do milimetra, ale za to jest niemal niezniszczalny. Gdy przejdzie w stan anabiozy, a robi to na zawołanie, można go mrozić, gotować, wystawiać na działanie promieniowania, można dosłownie wypieprzyć w kosmos – naukowcy próbowali i tego. Generalnie niesporczak ma wyrąbane, a gdy tylko warunki na powrót stają się znośne, otrząsa się i jakby nigdy nic rozgląda za czymś do żarcia.

Niniejszym zachęcam do myślenia o tym blogu jako o niesporczaku blogosfery polskiej. On jeszcze nie zdechł. To anabioza.

W anabiozie trwa też moja tzw. kariera literacka, choć pod warstwą pozornej martwoty wrze i kipi. Stąd zresztą milczenie – uznałem, że relacja ze zmagań z losem złym, który zmusił mnie do półetatowej pracy wkurwiacza telefonicznego oraz partyzanckiej, freelancerskiej copywriterki z doskoku, nieszczególnie wyda się interesująca. A ciągłe usprawiedliwianie opóźniających się premier i przesuwanych projektów potrafi obrzydnąć.

Ilustracje do „Klemensa” już są i są więcej niż zajebiste, gdy zobaczyłem po raz pierwszy, dostałem wypieków. Spróbuję ubłagać Powergraph o zgodę na jakiś kontrolowany przeciek na blogasku. Kiedy będzie książka – boję się znowu strzelać datami, w każdym razie Wydawcy dokładają starań, aby premiera nastąpiła jak najprędzej.

Rozpisuję też projekty dla pewnego dużego i szanowanego wydawnictwa, które zainteresowało się moimi tzw. dokonaniami, i jest duża nadzieja na naprawdę lepsze czasy. Generalnie więc bez wielkich zmian, wektor jak zawsze w przód. A póki to, co ma nadejść, jest lepsze niż to, co jest, póki progres jest bardziej prawdopodobny niż cofanie – warto wstawać z łóżka, warto siadać do klawiatury, jest dobrze, no. Idę rozejrzeć się za czymś do żarcia.